Życie poświęcone słuchaniu płuc.

Guy Postiaux jest jedną z najwybitniejszych postaci współczesnej fizjoterapii. Urodzony i wykształcony w Belgii, w 1968 r. ukończył fizjoterapię w Institut Provincial de Kinésithérapie de Montignies-sur-Sambre, a w 1983 r. uzyskał certyfikat kwalifikacji pedagogicznych Centralnej Komisji Państwowej. Bardzo wcześnie jego uwagę przyciągnęła czynność kliniczna często pomijana przez ówczesnych fizjoterapeutów: osłuchiwanie płuc. To, co dla wielu było narzędziem zarezerwowanym dla lekarza, stało się dzięki niemu centralnym instrumentem nowej fizjoterapii: kierowanej uchem, opartej na nauce i głęboko szanującej fizjologię pacjenta.

Przez kilka dekad Guy Postiaux pracował i prowadził badania w Centre Hospitalier Notre-Dame et Reine Fabiola (CHNDRF) w Montignies-sur-Sambre, w regionie Charleroi. Kierował tam laboratoriami badań czynnościowych i analizy szmerów oddechowych oraz działem fizjoterapii oddechowej. W Groupe d'Étude Pluridisciplinaire Stéthacoustique, którą współtworzył, rozwinął wraz z dr. Emile'em Lensem wyjątkowy w Europie program badawczy poświęcony obiektywnemu pomiarowi szmerów oddechowych i eksperymentalnej walidacji technik fizjoterapii. Z tej cierpliwej, często niewdzięcznej, a czasem samotnej pracy narodziła się metoda nosząca dziś jego imię.

Jego wpływ szybko przekroczył granice Belgii. Był zapraszany do nauczania na Université René Descartes — Paris V (1986–1991), a następnie w École de Cadres en Kinésithérapie Bois-Larris we Francji. W Hiszpanii był profesorem wizytującym na Uniwersytecie Ramona Llulla w Barcelonie (1995–2001) i na Universidad ONCE w Madrycie. W Brazylii został profesorem wizytującym na Uniwersytecie Federalnym Minas Gerais w Belo Horizonte i na Uniwersytecie Federalnym Pernambuco w Recife. W Belgii uczył w Hautes Écoles Charleroi-Europe (1982–2003), Haute École Léonard de Vinci, Haute École Parnasse i Haute École Condorcet, a w latach 2004–2007 był wykładowcą stowarzyszonym na Université Libre de Bruxelles (ULB).

Jego wpływ wykracza daleko poza krąg fizjoterapeutów francuskojęzycznych. Członek zwyczajny Société Scientifique Belge de Kinésithérapie, członek Izby Ograniczonej służby kontroli medycznej INAMI, członek założyciel i sekretarz komisji etyki medycznej CHNDRF, założyciel i członek honorowy Société Européenne de Kinésithérapie Respiratoire et Cardio-Vasculaire, uczestniczył we wszystkich ważnych gremiach kształtujących zawód. W 1994 r. reprezentował rząd belgijski przed komisją senacką badającą status zawodowy fizjoterapeuty i zasiadał w Krajowej Radzie Technicznej Fizjoterapii.

Na arenie międzynarodowej jego zaangażowanie naukowe jest równie głębokie. Jest członkiem International Lung Sounds Association (ILSA), American Association for Respiratory Care, Société Belge de Pneumologie oraz European Respiratory Society Task Force on Lung Sounds Nomenclature Survey. Jako członek Grupy CORSA — Computerized Recording and Analysis of Respiratory Sounds działał w latach 1994–1999 jako ekspert badawczy w ramach Biomedical and Health Research Programme (BIOMED 1) Wspólnot Europejskich. To zaangażowanie czyni go jednym z głównych współtwórców europejskich zaleceń dotyczących nomenklatury i standaryzowanej analizy szmerów oddechowych.

Jego prace wcześnie zyskały uznanie. W 1991 r. książka Kinésithérapie respiratoire et auscultation pulmonaire otrzymała w Paryżu, 12 października, prestiżowe Trofeum „Kiné à la Main d'Or”. To dzieło, a następnie La kinésithérapie respiratoire de l'enfant (De Boeck Université, kilka wydań, przekłady na hiszpański i brazylijski portugalski) oraz dzieło referencyjne Kinésithérapie et bruits respiratoires — nouveau paradigme (De Boeck Supérieur, 2016), kształtują dziś nauczanie fizjoterapii oddechowej w większości szkół francuskojęzycznych i poza nimi.

Poza tymi tytułami trzeba podkreślić to, co naprawdę wyróżnia drogę Guy Postiaux: stałą odmowę fizjoterapii „według przepisów”, wymóg naukowy stosowany w codziennej praktyce i głębokie przekonanie, że każdy pacjent jest przypadkiem szczególnym, zasługującym na specyficzną ocenę fizjoterapeutyczną i dostosowane leczenie. Tę wymagającą, rygorystyczną i głęboko ludzką filozofię Stéphane Otto przekazuje dziś fizjoterapeutom na całym świecie.

Specyficzna ocena fizjoterapeutyczna obturacji oskrzelowo-płucnej.

W centrum metody Postiaux leży innowacja koncepcyjna: specyficzna ocena fizjoterapeutyczna. Tam, gdzie tradycyjna fizjoterapia oddechowa opierała się na klasyfikacji nozologicznej, czyli diagnozie medycznej (zapalenie oskrzelików, mukowiscydoza, POChP itd.), Guy Postiaux proponuje podejście funkcjonalne i anatomiczne. Fizjoterapeuta nie działa już według etykiety diagnostycznej, lecz według tego, co u pacjenta obserwuje i słyszy.

Ocena ta opiera się na trzech filarach: systematycznym osłuchiwaniu płuc, ocenie mechaniki oddychania i analizie lokalizacji obturacji według wielopoziomowej koncepcji drzewa oskrzelowo-płucnego. Na tej podstawie terapeuta wybiera odpowiednią technikę — proksymalną, środkową lub obwodową — i moduluje ją indywidualnie.

To głęboko spersonalizowane podejście wyraźnie odrzuca logikę „przepisów”: nie istnieje jeden protokół dla wszystkich zapaleń oskrzelików ani stała sekwencja dla wszystkich przypadków POChP. Każdy pacjent zasługuje na ocenę, a każda ocena wyznacza leczenie. Ten wymóg kliniczny stanowi różnicę między fizjoterapią techniczną a fizjoterapią medyczną.

Specyficzna ocena fizjoterapeutyczna stanowi dziś główną treść szkoleń prowadzonych przez Stéphane Otto na całym świecie. Nie jest nauczana jako protokół, lecz jako ustrukturyzowane rozumowanie kliniczne, które każdy fizjoterapeuta uczy się włączać do codziennej praktyki, w gabinecie i w szpitalu.